P ' Being . . .
เหมือนเป็นเรื่องเมื่อวานที่เราได้เริ่มคุยกัน เริ่มรู้จักกัน
แต่มาวันนี้เธอบอกเหตุผลที่เธอต้องจากลา
ความเศร้าเริ่มเข้าปกคลุมในจิตใจ
ไม่อาจบอกได้ถึงความรู้สึก
วันเวลาที่เราได้รู้จักกันมันช่างน้อยนิด
แต่ความรู้สึกดีๆต่อกันช่างแตกต่าง
มิตรภาพไม่อาจเปลี่ยนแปลงยังคงอยู่กับฉันและเธอ
วันเวลาที่เดินไปอย่างช้าๆ
ในวันใดสักวันมันคงพาให้ฉันและเธอกลับมาพบกันดังเช่นวันวาน
เพราะฉันเชื่ออย่างนั้น ...
แอบเศร้านะเนี่ย กลับมาแล้วอย่าลืมบอกน้องคนนี้นะ
ว่าแต่ พี่จะได้เข้ามาบล๊อกเบนไหมล่ะเนี่ย ฮ่า ๆ
เข้ามา อย่าลืมเม้นๆ
แล้วก็แล้วแต่โชคชะตาละกันนะ >O<*
คนกี่ร้อยกี่พันที่ฉันได้รู้จัก
จะมีสักกี่คนที่ใส่ใจในรายละเอียดของฉัน
จะมีสักกี่คนที่คอยอยู่ข้างข้างกัน
จะมีสักกี่คนที่ผูกพันธ์ด้วยหัวใจ ^ ^
I'm so glad tomeet you
Up ต่อเพื่อพี่เลยนะเนี่ย อย่าลืมติดตามนะ ^^ /
เราคบกันในฐานะ ผู้หญิงคนนึงที่อยากดูแลใครสักคน
ส่วนตัวฉันที่ปล่อยเลยตามเลย
ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้จะเรียกอย่างไรดี
นานวันไปเธอยังคงอยู่เช่นนั้นไม่เปลี่ยนไป
แต่คนที่ถูกเปลี่ยนไปนั้นกลับเป็นฉัน
ฉันที่ครั้งหนึ่งเย็นชาและเฉยชากับเธอไม่แคร์อะไร
เธอทำให้ใจของฉันเป็นของเธอ
โดยที่ฉันไม่รู้ตัว ..
วันหนึ่งที่ใครต่างถามฉันว่า ฉันกับเธอเป็นอะไรกัน
ฉันตอบใครคนนั้นไปว่า เราเป็นเพื่อนกัน เธอมองหน้าฉัน
ฉันเดินออกมาอย่างง่ายดาย
ปล่อยเธอให้เธอพูดคุยกับใครคนนั้น
ฉันไม่รู้หรอกว่า เธอกับเขาพูดสิ่งใด
ครู่หนึ่งที่ฉันยืนรอเธอ
เขาที่มองฉันแปลกแปลก แต่ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
เย็นวันนั้น
ภายในห้องที่มีฉันและเธอ
เธอนั่งนิ่งแล้วถามฉันว่า
เราเป็นเพื่อนกันหรอ
ท่าทีการกระทำและคำพูดที่ขัดแย้ง
เป็นต้นเหตุให้เธอไม่มั่นใจในใจของฉันที่มีต่อเธอ
เธอต้องการความมั่นใจ
ซึ่งฉันก็เข้าใจว่าเธอต้องการมากกว่าที่เป็นอยู่
ฉันที่รู้สึกสับสนในเวลานั้น
ถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่ต้องเลือกให้เธออยู่หรือไป
วันเวลาที่ฉันอยู่กับเธอเป็นเหมือนเทปที่กลอกลับแล้วฉายใหม่
"ฉันต้องการเธอ "
ฉันเอ่ยออกไปว่า ".. เป็นแฟนกับเค้านะ"
เธอนิ่งไปคงเพราะไม่คิดว่าฉันจะพูดออกมาล่ะมั้ง
ถึงฉันพูดแบบนั้นออกมาเธอกลับยังไม่เชื่อฉัน
ความรู้สึกของฉันที่มีให้เธอ
คงเพราะในเวลานั้นฉันไม่ได้มีเพียงแค่เธอ
ฉันที่ยังคงพูดคุยกับใครอีกคน
ฉันเลือกเธอมากกว่าเขาคนนั้นที่มาก่อนเธอแปลกดีนะ
ฉันแพ้ความใกล้ชิดใช่ไหม ??
ฉันสวมกอดที่ข้างหลังขณะที่เธอนั่งเก้าอี้ตัวหนึ่งหันหลังให้ฉัน
"เรื่องนั้นมันจบไปแล้ว " ฉันบอกกับเธอเบาๆที่ข้างใบหูของเธอ
เธอคงจะแปลกใจและชั่งน้ำหนักความคิดของฉันอยู่
ฉันถามเธออีกครั้งว่า " เป็นแฟนเค้าได้ไหม ? "
เธอร้องไห้ออกมาเบาๆ ฉันยังคงกอดเธอไว้แบบนั้น
"ฉันรักเธอ " คำพูดที่ฉันไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากฉันได้
แต่ในวันนี้ฉันกลับพูดมันอย่างง่ายดาย
และในที่สุดฉันก็ทำให้เธอยิ้มออกมาจนได้ ...
[เธองอนฉันเพราะการกระทำของฉัน
เธอนั่งงอนอยู่อย่างนั้นที่หัวมุมของเตียง
ฉันที่ไม่รู้ว่าจะง้อเธอเช่นไร ได้แต่นั่งมองเธออย่างนั้น
ฉันจะทำอย่างไรดีนะที่จะทำให้เธอหายงอนแล้วยิ้มได้
ฉันหยิบสมุดโน๊ตรายงานเล่มหนึ่งออกมา
บรรจงเขียนให้สวยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ข้อความในใจเรียงรายออกมาในรูปแบบกลอนบทหนึ่ง
ฉันยื่นมันให้เธอ เธอมองมาค้อนๆแล้วหยิบมันไปอ่านแต่โดยดี
เธอหยิบดินสอที่ฉันวางไว้ให้บนที่นอน
แล้วเขียนข้อความของเธอตอบกลับมา
เธอบอกฉันว่าฉันไม่ต้องขอโทษหรอก
และอีกหลายคำพูดที่ไม่ว่ายังไงฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี
เธอตอบกลับมาในรูปแบบเดียวกันกับฉันซะด้วยสิ
เก่งเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยอารมพาไป
ฉันเขียนข้อความกลับไปให้เธออ่านอีกครั้ง
ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ ไม่ได้ไปจากเธอที่ไหน
เธอกลับบอกฉันว่า ถ้าใจอยู่ด้วยก็ดีน่ะสิ
ฉันรู้นะว่าเธอน้อยใจฉันในหลายๆเรื่อง
แต่อย่างไรเธอก็บอกว่า
เธอรักฉันและจะดุแลฉันให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะทำได้
ข้อความเธอบนกระดาษแผ่นต่อมาบอกให้ฉันรู้ว่า
เธอต้องการให้ฉันเข้าไปหาเธอ เธออยากให้ฉันอยู่ใกล้เธอนะ
เพราะอะไรน่ะหรอ
"หมาอ่า> < ทำไมต้องไปอยู่ไกลที่ปลายเตียงแบบนั้นด้วยล่ะ เข้ามาใกล้ๆสิ"
เพราะนี่ไง เหอะๆๆ
ฉันบอกเธอว่า ฉันไม่กล้าเข้าไปหาเธอ
เธอถามถึงเหตุผลที่ฉันเป็น
หากเป็นเพราะฉันรู้สึกผิดในการกระทำก็ขอให้ฉันเข้าไปหาเธอ
และกอดจูบเธอไว้
ฉันวางกระดาษโน๊ตต่างๆไว้ที่ตรงนั้น
แล้วค่อยๆขยับเข้าใกล้เธออย่างช้าๆ
เธอมองมาทางฉันแบบที่เกือบจะอมยิ้ม
ฉันจ้องตาเธอแว่บหนึ่งก่อนที่ฉันจะจูบเธอ
เธอจ้องกลับมาที่ดวงตาของฉันก่อนที่เธอจะค่อยๆหลับตาลง]
ในวันนั้นฉันถามเธอว่าทำไมเธอถึงเรียกตัวแทนฉันว่าหมา
แล้วทำไมเธอเรียกแทนตวเธอเองว่าแมว
เธออธิบายกับฉันว่า
เพราะหมากับแมวทั้งที่มันต่างกันมากมาย
มันกลับมาอยู่ด้วยกันได้
ก็เหมือนฉันกับเธอที่มาอยู่ด้วยกันไง
ฉันตกใจกับคำพูดเธอครู่นึง แล้วยิ้มออกมาให้เธอ
(ฉันชอบคำพูดเธอนะ เธอคงไม่รู้ล่ะสิ เพราะฉันไม่เคยบอกเธอ)
เจ้าตัวกรุณามารับข้อความด้วย กรั๊ก ๆ ๆ เธอน่ะแหละ
ณ ตอนนี้เวลานี้ทุกอย่างถูกรักษาขึ้นมาใหม่เพราะใครคนนึง
เธอที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยืนอยู่เคียงข้าง
แม้ไม่ได้หมายถึงเธออยู่ใกล้ฉันทุกเวลา
แต่หมายถึงไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันก็มีเธอ
เธอที่ทำให้ฉันกลับมาเป็นฉันได้
คนปากแข็งอย่างฉันคิดอะไร
เธอคงพอเดาได้
แต่ในเรื่องใดที่เธอไม่รู้ค่อยๆรับรู้ไปนะ ฉันจะบอกเธอเอง
ฉันทำให้เธอแปลกใจอีกแล้วใช่ไหม
แต่นี่แหละตัวฉันที่ฉันไม่เคยเผยให้ใครเห็นล่ะ รู้ไหม
แม้กระทั่งตัวเธอก็ตาม
" ให้มันค่อยเป็นค่อยไปนะ " " ไม่ต้องตอบสิ่งใดแค่อยากให้เธอรับรู้ก็พอ "
ภาพตรงหมู่บ้านที่อยู่เลยนะเนี่ย ^^
คูเปอร์ รถโปรดในฝัน ^^ ชอบมากไปเจอพอดี ถ่ายมาเชยชม
เพื่อนๆ พี่ๆ ชมรม ตอนไป Meeting ครั้งก่อน
รร. สวนกุหลาบ ไปเยี่ยมรร.เพื่อนมา เพื่อนพาไป สวยดีชอบๆ
ABAC แถบหอใน สนามบาส
ยืนรอเพื่อนอยู่เลยถ่ายมา สวยดีฮัพ ชอบ ^^
ตึก CL ที่สูงที่สุดของมหาลัย
ประชุมชมรม แอบถ่ายมา
ใครอ่ะ !! ม่ายรู้จัก
โชคดีคร๊าฟทุกคน ^^
Music Today: Not A Single Day Rain
